Onmogelijk

Onmogelijk om niet te schrijven over iets waar ik het liefst over schrijf. Onmogelijk om niet te schrijven terwijl mijn hoofd vol zit met verhalen. Onmogelijk om gebeurtenissen niet te willen delen, omdat ze te leuk zijn om voor mijzelf te houden. Onmogelijk om niet te bloggen, dus moest ik wel weer beginnen.

Welke hij en zij?

Roger en Puk eten samen pannenkoeken. Roger wacht netjes tot Puk haar pannenkoek op heeft. Ik zeg tegen hem: "Je hoeft niet te wachten tot Puk klaar is, jij eet er meer dan zij." Waarop Puk reageert: "Hij (wijst naar Roger) zij (wijst naar zichzelf)." Ik vraag: "Wat ben ik dan?" En zij antwoordt "Zij."

Wauw, denk ik even en ik vraag haar: "Wat ìs dan een zij?" En ze wijst met haar vinger naar zichzelf in haar zij. "Dat is een zij," zegt ze.
Dan vraag ik: "Wat is een hij dan?"

En ze antwoordt (logisch natuurlijk): "Dat is een dier in het water."

Groter worden...

Puk vraagt of ze met haar fiets rondjes om het huis mag fietsen. Het lukt haar sinds kort om op een fiets met zijwieltjes te fietsen en is natuurlijk apetrots. Normaal loopt er iemand met haar mee, maar vanmiddag was ze alleen thuis. Ik zie buiten peuters spelen op de stoep, kinderen die al op de weg fietsen die veel jonger zijn dan Puk dus ik zeg dat ze mag gaan. Ze moet op de stoep blijven en ze moet van mij even zwaaien als ze voor het huis en achter het huis langs fiets. En daar gaat ze. Voor het huis stopt ze met fietsen en zwaait, dan fietst ze verder.

Na een paar rondjes duurt het even voor ik haar weer zie.. ik krijg de kriebels al, maar dan komt ze van de andere kant. Ze zwaait en keert verderop weer. Dan zie ik twee jongens (van een jaar of tien) langsfietsen en iets zegt mij dat ik Puk in de gaten moet houden. Voor ik bij het raam ben, hoor ik haar huilend de tuin in fietsen, overstuur doet ze de schutting op slot en rent naar binnen. Ze roept iets over de politie en ik twijfel of ik de jongens moet vragen wat er is gebeurd, of gelijk naar Puk moet. Ik kijk of ik de jongens zie, maar die zijn verdwenen, dan ga ik naar Puk. Met hotten en stoten vertelt ze dat de jongens de politie gaan bellen omdat ze op de stoep fietste. Ik kan honderd keer vertellen dat die jongens het niet doen, dat het een grapje was, dat ze haar een beetje plaagden, maar het werkt niet.

Een half uur lang houdt ze de voordeur in de gaten en ik ben blij dat er geen politiewagen toevallig langs rijdt. Dan neem ik haar op schoot en ze is zo moe dat ze tegen mij aan komt liggen. Ze snikt, ze gaapt en dan is ze bijna vertrokken... ze mompelt nog heel even dat ik gelijk had en er geen politie komt.

Later als ik groot ben...

Terwijl Roger en JJ nog geen idee hebben wat voor beroep ze later willen uitoefenen, weet Puk het wel. Ze zit achterin de auto als we langs een bouwplaats rijden.

Als ik later groot ben wil ik bouwvakker worden... met een helm en een echte zaag. Dat lijkt mij cool. 

Wanneer we de straat uit zijn zegt ze:

Nee, ik wil taxichauffeur worden, dan haal ik al mijn vriendjes en vriendinnetjes op.

Ik zeg dat ze het allebei kan doen en dat vindt ze helemaal cool.
Een paar kilometer verder zegt ze:

Ik wil mamma worden... (stilte) ... en pappa en broer en zus 

Weer een paar kilometer verder weet ze het echt:

Ik word superheld... dan ga ik vliegen.. ja dat is echt cool   en dan is het stil.

In tegenstelling tot haar broer en zus heeft ze nog alle tijd om te beslissen. Keuze genoeg.  En een superheld? ... dat is ze allang.

Geloei

Puk: Koeien zijn vieze dieren, ze hebben vlekken!

Papierprikker of zwerver...

Ik heb altijd tegen mijn kinderen gezegd dat ze kunnen worden wat ze willen. Gelukkig begrijpen ze best dat niet alles mogelijk is, al moest ik Roger toch wel overtuigen dat het geen chirurg zou worden. Roger weet niet wat hij later worden wil. Alle ideeën die wij hebben leken hem even interessant maar daarna niet meer. Hij kan goed tekenen, hij heeft humor, kan leuke slagzinnen verzinnen maar grafisch/reclame tekenaar ziet hij niet zitten. Hij houdt van onderzoeken, wil alles weten over de mens, maar laborant... nee dat is weer niets. In een museum werken, op het archief of in een bibliotheek is helemaal niet wat hij wil. Dan is er een open dag bij een hoge school en komt hij enthousiast thuis. Hij weet wat hij worden wil, zijn ogen stralen en als het aan hem ligt begint hij gelijk. Docent Duits. Volgens de docent op die school zou zijn spraakstoornis geen probleem zijn.

Ik zie hem niet voor een klas staan met leerlingen (veel te veel prikkels). Roger zelf is "licht ontvlambaar" dus heb ik mijn twijfels. Ik zeg tegen hem: "Goh, wat leuk, Duits vind je een heel leuk vak." Roger knikt en zegt dat hij eindelijk weet waar hij zijn examens voor doet. In de zevende hemel is hij. Gelukkig hebben we nog anderhalf jaar dus laat ik hem voorlopig in die hemel zitten.

Gisteren was er een OPP (ontwikkelingsperspektiefplan) gesprek met zijn mentor op school. We kwamen tijdens het gesprek op de TOS van Roger. De mentor gaf aan dat TOS toch echt wel een belemmering is voor een docent Duits. Roger zuchtte en zei dat hij dan maar papierprikker moest worden. De mentor zei gelijk dat Roger geen HAVO deed om papierprikker te worden. Er is tijd genoeg om iets anders te vinden.

Onderweg naar huis zei ik tegen Roger dat ik hem wel zie achter een balie in een hotelletje... netjes in een pak (vindt hij geweldig), Duitse gasten begroeten (nog beter) en toch geen intensief contact met de gasten. (Dan komt Fawlty Towers nog even langs... en kap ik het gesprek af). Thuis kijk ik achter mijn PC welke opleidingen mogelijk zijn en welk profiel erbij hoort. Roger heeft geen interesse, zijn mobieltje is veel interessanter.

Vanmorgen (hij was al laat beneden) zag hij dat de PC aanstond. Gelijk gaat hij er achter zitten. Ik zeg dat hij eerst moet ontbijten en de hond moet uitlaten. Half in paniek antwoordt hij dat het om zijn toekomst gaat... zijn hele toekomst hangt er van af.. of moet hij soms in de goot gaan slapen.

Ik ga meedoen met die drama en zeg dat ik een slaapzak heb liggen en dat hij mag oefenen.. maar wel dat hij eerst moet ontbijten en de hond moet uitlaten. We hebben nog een jaar voor hij in moet schrijven voor een school. Misschien dat de toneelschool iets is voor hem????? :-)

Mooi meisje van mij

Ze is in het hoekje van de bank gekropen en ik zit naast haar. Ze pakt mijn arm vast en legt haar hoofd op mijn schouder.

Mensen met autisme houden vaak niet van lichamelijk contact of ze hebben juist te veel contact. Bij mij willen de jongste twee altijd knuffelen of op schoot zitten terwijl de andere drie een groot bord hebben hangen met: raak mij niet aan. Voor buitenstaanders is dat niet altijd te "lezen" en vinden ze het gedrag van hen raar als ze een vriendelijke knuffel willen geven. De oudste geeft sinds een paar jaar "sociaal gewenste" knuffels. Als hij op visite komt en als hij vertrekt. Ik weet dat het gemeend is, al voelt het niet echt. Ik moet het er mee doen. Maar vandaag pakte ze mijn arm en ik kijk naar haar hand waar de bijtwonden weer verdwenen zijn. Ze heeft wel last van haar voet, die blauw en dik is, maar ik mag er niet naar kijken. Ik koester dit moment en we praten over wat we op televisie zien.

Wanneer ik mijn kinderen niet mag aanraken, dan weet ik niet hoe ik ze kan troosten. Als ik zie dat ze verdriet hebben, dat ze het moeilijk hebben dan mag ik naast ze komen zitten en vragen wat er is. Ik weet dat er geen antwoord komt, dat de schouders worden opgehaald en dat er een tekstballon met: "bemoei je er niet mee" of "laat mij met rust" verschijnt. Ik heb daar moeite mee. En ik weet niet wat ik moeilijker vind. Dat ik ze niet kan troosten, of dat ze mijn troost niet nodig hebben.

Ze ligt heerlijk tegen mijn arm en ik wil haar zo graag door haar haren strijken of een arm om haar heen slaan, maar dan weet ik dat ik haar kwijt ben en ik wil haar zo graag even bij mij hebben.
Ik wil niet meer dat ze zich zelf pijn doet. Dat ze niet op haar hoofd slaat, dat ze niet haar handen stukbijt of haar voet dik en blauw schopt tegen een paal. Ik wil haar vasthouden en zeggen dat ze zo mooi is en dat ik van haar houd. Dat ik alles voor haar wil doen.... maar nu kan ik alleen van het moment genieten dat ze tegen mij aan ligt en mijn arm zachtjes vasthoudt. Mooi meisje van mij.

Even kijken...

Met twee handjes houdt ze mijn linkerhand vast tegen haar mond. Het liefst zou ze helemaal in mij kruipen, zo spannend vindt ze het. We bezoeken haar mogelijk toekomstige school. Al dagen heeft ze zich daar op verheugd en nu vindt ze het best een beetje eng.

Ze weet al een aantal dagen dat we zouden gaan kijken. De hele ochtend zat ze te wachten tot we zouden vertrekken en toen ze de school tegenover ons huis, uit zag gaan werd ze even heel boos. "Nou zijn we te laat!" Ze rende naar het planbord en tikte op het plaatje van de "nieuwe" school. "Wij gaan toch naar de school? Nou zijn we te laat." Het duurde even voor ik haar kon uitleggen dat de kinderen van deze school naar huis gaan om te lunchen. Dat heeft ze zelf natuurlijk nooit echt meegemaakt. Ik vertelde dat als deze kinderen zo weer naar school gaan, dat wij gaan vertrekken. Ik zette de televisie aan met een tekenfilmpje die afgelopen zou zijn als wij weg moeten.

En dan staan we op het schoolplein met allemaal kinderen die nieuwsgierig naar Puk kijken. Even later zitten we in het kantoortje van de directeur en Puk kruipt bij mij op schoot met haar gezicht in mijn hals. Ook de rondleiding vindt ze heel spannend, sommige kinderen komen spontaan op haar af en er is zelfs een meisje die een stoel voor haar wil regelen, want die is er nog niet. Pas bij de kinderboerderij durft ze mijn hand los te laten. Ze kijkt haar ogen uit, dit vindt ze prachtig.. tot een geit op haar af komt lopen. Ze wilt naar huis en pakt mijn hand weer stevig vast. Na nog een kort gesprekje over de aanmeldingsprocedure, trekken we de jassen aan. Een zeldzaam moment doet zich dan voor... Puk trekt zelf haar jas heel snel aan waarop de directeur zegt: "Ze is wel zelfredzaam.." Ik knik... als het haar uitkomt wel... maar dat zeg ik niet hardop.

In de auto wil Puk niet naar haar favoriete CD luisteren... ik moet de radio aanzetten. Ze zwijgt tot we thuis zijn. Daar ziet ze Kaatje op de bank zitten en zegt: Ik ben naar de nieuwe school geweest... die is leuk!!!