Onmogelijk

Onmogelijk om niet te schrijven over iets waar ik het liefst over schrijf. Onmogelijk om niet te schrijven terwijl mijn hoofd vol zit met verhalen. Onmogelijk om gebeurtenissen niet te willen delen, omdat ze te leuk zijn om voor mijzelf te houden. Onmogelijk om niet te bloggen, dus moest ik wel weer beginnen.

Sinterklaasspel

Al jaren doen we mee met het Sinterklaasspel. Dit jaar heeft Puk ook echt meegedaan en heel veel puzzels gemaakt en door haar inzet heeft ze de eerste prijs mogen ontvangen! En vanmorgen om kwart over acht, werd door de koerier een pakketje voor Puk gebracht.

 
En blij dat ze was... ! Dank je wel lieve Piet (vooral Knuffel-Piet) en tot volgend jaar!!!!

Sinterklaasfeest

Vanavond hebben we Sinterklaas gevierd. Cadeautjes voor Puk en voor de anderen surprises. Het was heel gezellig, maar anders dan toen de kinderen nog klein waren. Ik neem u terug naar Sinterklaasavond 2004. We vierden samen met opa en oma Sinterklaas.


Ook in ons dorp kwam Sinterklaas langs. Hij werd opgemerkt door Roger (bijna 5). Hij zag zijn mijter nog net langs het raam schuiven. Gillend achter de eettafel vandaan rende hij naar de deur. “Sinterklaas!!!” Zijn zusjes volgden hem naar de deur. Het duurde even voordat mamma de deur open had, om onduidelijke redenen, maar toen zagen de meiden stapels cadeautjes voor de deur. Roger sprong echter over de pakjes heen met nog steeds zijn ogen gericht op Sinterklaas. Zijn zusjes riepen nog: “Kijk Owie, dootjes!” maar Roger was tevergeefs opzoek naar die heilig man. Maar deze bleek spoorloos te zijn verdwenen. Kon mamma de deur echt niet eerder op krijgen?

Met veel gesteun werden de pakjes naar binnen gesleept. Voordat alles in de kamer stond werd al aardig aan het papier gescheurd. “Om beurten” was een term dat niet bestond en voor we allemaal zaten waren de kinderen al begonnen met het verdelen van de cadeautjes. Blijkbaar konden ze niet lezen want hier en daar belandde een pakje wat er niet behoorde te landen. Na het uitpakken van twee pakjes hield JJ (bijna 3) het al voor gezien, ze had genoeg en weigerde de rest uit te pakken. Maar daar had ze Kaatje (bijna 2) voor. Zij wilde alle pakjes wel uitpakken en liep op een gegeven moment met een auto van Roger en met een chocoladeletter “J” in haar mond rond door de kamer. Terwijl mamma de auto weer inpakte voor Roger, liep hijzelf met de handschoenen van opa rond. Roger, een beetje verbaasd dat hij dezelfde auto kreeg als Kaatje, ging verder opzoek naar pakjes die nog niet geopend waren.

Even checken....

Er staan verschillende bekers op het aanrecht. In elk beker moet drinken, maar in geen van de bekers hetzelfde. Ik moet goed in de gaten houden wat ik waar in doe, want ze wordt wel boos als niet het goede drinken in de juiste beker zit. Gelukkig merk ik op tijd dat ik de joki in de verkeerde beker heb gedaan en kan ik dat nog veranderen. Dat is ook wel eens anders gegaan. Ik neem jullie even terug naar april 2005.


Roger(5) krijgt elke dag drinken mee naar school, twee bekers voor een lange dag, en één beker voor een korte dag. DJ(11) krijgt elke dag één beker mee. Vrijdags heeft Roger een korte dag en krijgt hij dus één beker mee. De Winnie de Pooh beker. DJ de Spongebob beker. `s Ochtends komt DJ beneden en vraagt waar zijn beker is. Is per ongeluk in de tas van Roger beland. DJ krijgt de andere beker van Roger mee. Nu is hij eigenlijk te groot voor Bob de Bouwer (de tweede beker van Roger), maar het alternatief was de beker van JJ (3): Teletubbies. DJ maakte er niet zo´n probleem van en stopte de beker in zijn tas. JJ zag dat en schreeuwde dat die beker van Roger was en dat die niet in DJ´s tas mocht. Jammer voor JJ, die beker ging mee. Helemaal verdrietig was ze, DJ mocht Rogers beker niet meenemen. Paar keer uitgelegd dat de beker van DJ in Rogers tas was gekomen, maar dat mocht niet helpen. Om één uur was Roger terug. JJ kwam hem vrolijk begroeten, of eigenlijk zijn tas inspecteren en jawel, daar was de beker van DJ. Een grote glimlach, nu was alles weer goed. Roger heeft het waarschijnlijk geweldig gevonden, want DJ´s beker was leeg en normaal is die van Roger nog vol.  Volgende keer: effe checken

O o waar gaan we naar toe?

Puk mag graag papegaaien. Vaak is het de tekst herhalen, maar soms gaat het op een andere manier.

JJ: Ligt de Ardennen in België?
Puk: Adennenboom Adennenboom, wat zijn je takke wondesoon

JJ: Wij willen naar Texel.
Puk: O Tesselboom o tesselboom, wat zijn je takke wondesoon

JJ: Misschien kan ik beter naar Jekatarinenburg... (kijkt uitdagend naar Puk)
Puk: O katinebug o katinebug wat zijn je takke wondesoon

JJ: Roger gaat naar de hoofdstad van Madagaskar
Roger: Ik ga naar Antananarivo

Puk: O a..... (wordt een beetje boos).. dat is te ver weg!!!!!

Zon-dagen

Omdat het herfstvakantie was en het zonnetje volop scheen, vond ik het jammer om de hele dag binnen te zitten. De heren waren vissen, dus had ik alleen de dames. JJ houdt niet van wandelen, doet haar zeer aan de knieën maar toen ik het strandje opperde wilde ze wel graag mee.
Samen met de Witte dame en Takkie reden we naar het strandje een paar kilometer bij ons vandaan.

Ik legde een kleed neer, tassen erop en ging toen met de Witte en Takkie het strandje verkennen. Puk was met haar zussen schelpen aan het zoeken. Met een ballenwerper gooide ik een tennisbal over het strandje heen (strandje is niet zo heel erg groot), maar de Witte zag dat helemaal niet en kon ik naar de andere kant lopen het balletje zoeken. Poging twee, de Witte zag het balletje gaan tot die neerkwam en was wederom het balletje kwijt.

JJ had inmiddels haar broekspijpen opgestroopt en haar jas uitgetrokken. Tot haar knieën stond ze in het water. Omdat het waaide waren er best hoge golven en ze genoot. De Witte nam toen ook maar een duik in het water terwijl Takkie heerlijk aan het graven was in het zand.

Ik gooide het balletje het water in en de Witte bracht deze netjes terug en wachtte tot ik weer zou gooien. Ze keek, ze zag het balletje in het water landen en toen blub blub.. naar de bodem zakken. Hond was ontroostbaar. Ze probeerde eerst zelf nog even te zoeken, daarna ging JJ zoeken.
Geen balletje. De Witte ging liggen met haar kop richting het water en piepte wat. Toen stond ze op, pakte de werper en liep er mee naar Kaatje, maar die zag ook geen bal. Puk dacht dat ze die werper af moest pakken, maar de Witte nam deze gelijk weer mee. Daarna het water in met de werper naar JJ, maar ook zij vond het balletje niet meer. JJ kreeg het inmiddels wat koud en we besloten naar huis te rijden. Honden weer in de achterbak en normaal ging de Witte gelijk liggen, maar ik zag door mijn achteruitkijkspiegel alleen maar de achterkant van haar kop. Met haar neus tegen het achterraam piepte ze zachtjes tot we de dijk af waren. Thuis bleek dat ook de werpstok was blijven liggen.

De zondag erop werd het weer mooi weer. We gingen deze keer naar het bos. Lekker wandelen met een nieuwe werpstok. De Witte rende wat af, want niets is leuker dan achter een balletje aan rennen. Bij het strandje dook ze water in en wachtte op haar balletje. Maar net als de week ervoor, zonk ook deze keer het balletje.  Hond was weer ontroostbaar, mensen die daar ook hun honden lieten zwemmen zagen het tafereel aan. De werpstok werd door de Witte opgepakt en ze vroeg aan iedereen of zij haar balletje gezien hadden. Ze vonden het zo grappig. De Witte was diep ongelukkig, tot we verder gingen wandelen. Want de baas gaat niet meer van huis zonder een extra ... wat een blije hond hadden we toen. Als ze kon huppelen, dan had ze dat vast gedaan.

Het is een minuut voor zes, vers uit bed

Puk: "Mijn neus is kwijt!

Groot? Of toch klein? Of eh....

"Mag zij al naar school?" Wordt mij gevraagd terwijl ik met Puk het dorp rond sjok. Door het hele dorp, inclusief bos, is een parcours uitgezet met allemaal spelletjes voor kinderen tussen de zes en twaalf jaar. Puk wil heel graag meedoen en ze mag met acht andere kinderen mee. De meeste spellen zijn te moeilijk voor haar, maar hier en daar kunnen we het aanpassen. Na ruim twee uur lopen en spelen zoek ik een plekje op een bankje. Een andere moeder die meeloopt komt naast mij zitten. "Gaat zij dan ook naar de zelfde school als de anderen?" Ik zeg dat Puk zes jaar is en op speciaal onderwijs zit. "Zes jaar?" Ik zie haar denken... "Ik dacht dat ze vier was, sorry."

Een paar weken later, op een heel andere plek vraagt een moeder of Puk al naar school gaat. Als ik zeg dat ze in januari zeven wordt dan kijkt ze mij verbaasd aan. "Dan is ze zeker klein voor haar leeftijd," zegt ze. Laat Kaatje dat maar niet horen, Puk draagt kleren die Kaatje twee jaar terug nog aan deed. Met maatje 134 is Puk echt niet klein. "Valt toch wel mee?" vraag ik.

Puk is een heerlijke meid van bijna zeven, met een lengte van iemand van acht en het gedrag van een eigenwijze kleuter. Een mooie kleine grote meid!