Onmogelijk

Onmogelijk om niet te schrijven over iets waar ik het liefst over schrijf. Onmogelijk om niet te schrijven terwijl mijn hoofd vol zit met verhalen. Onmogelijk om gebeurtenissen niet te willen delen, omdat ze te leuk zijn om voor mijzelf te houden. Onmogelijk om niet te bloggen, dus moest ik wel weer beginnen.

Mooi meisje van mij

Ze is in het hoekje van de bank gekropen en ik zit naast haar. Ze pakt mijn arm vast en legt haar hoofd op mijn schouder.

Mensen met autisme houden vaak niet van lichamelijk contact of ze hebben juist te veel contact. Bij mij willen de jongste twee altijd knuffelen of op schoot zitten terwijl de andere drie een groot bord hebben hangen met: raak mij niet aan. Voor buitenstaanders is dat niet altijd te "lezen" en vinden ze het gedrag van hen raar als ze een vriendelijke knuffel willen geven. De oudste geeft sinds een paar jaar "sociaal gewenste" knuffels. Als hij op visite komt en als hij vertrekt. Ik weet dat het gemeend is, al voelt het niet echt. Ik moet het er mee doen. Maar vandaag pakte ze mijn arm en ik kijk naar haar hand waar de bijtwonden weer verdwenen zijn. Ze heeft wel last van haar voet, die blauw en dik is, maar ik mag er niet naar kijken. Ik koester dit moment en we praten over wat we op televisie zien.

Wanneer ik mijn kinderen niet mag aanraken, dan weet ik niet hoe ik ze kan troosten. Als ik zie dat ze verdriet hebben, dat ze het moeilijk hebben dan mag ik naast ze komen zitten en vragen wat er is. Ik weet dat er geen antwoord komt, dat de schouders worden opgehaald en dat er een tekstballon met: "bemoei je er niet mee" of "laat mij met rust" verschijnt. Ik heb daar moeite mee. En ik weet niet wat ik moeilijker vind. Dat ik ze niet kan troosten, of dat ze mijn troost niet nodig hebben.

Ze ligt heerlijk tegen mijn arm en ik wil haar zo graag door haar haren strijken of een arm om haar heen slaan, maar dan weet ik dat ik haar kwijt ben en ik wil haar zo graag even bij mij hebben.
Ik wil niet meer dat ze zich zelf pijn doet. Dat ze niet op haar hoofd slaat, dat ze niet haar handen stukbijt of haar voet dik en blauw schopt tegen een paal. Ik wil haar vasthouden en zeggen dat ze zo mooi is en dat ik van haar houd. Dat ik alles voor haar wil doen.... maar nu kan ik alleen van het moment genieten dat ze tegen mij aan ligt en mijn arm zachtjes vasthoudt. Mooi meisje van mij.

11 opmerkingen:

  1. Het is voor een buitenstaander bijna niet te bevatten wat dit betekent, maar ik kan mij wél voorstellen, dat je elk moment van aanhankelijkheid wilt benutten.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Poe, wat heftig om te lezen. Ik kan me je verdriet daarom goed voorstellen. Je wilt ze zo graag helpen/troosten en als dat niet lukt of kan, dan doet dat gewoon verrekte veel zeer. Maar ik weet zeker dat ze het weet/voelt hoeveel je van haar houd.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Machteloos voel je je als je niet mag troosten. Je hart bloedt als je je kind zo verdrietig ziet.....
    Maar als je wil troosten maak je het alleen erger.....
    We Weten er alles van.
    En dan is het genieten als ze tegen je aan liggen,
    Ik geniet even met je mee als ik het stukje lees.
    Ik weet hoe bijzonder het is bij deze mooie meid.XXX

    BeantwoordenVerwijderen
  4. tot tranen toe geroerd... Wat mooi en duidelijk geschreven, de wereld van haar vs jouw wereld met moedergevoelens en moederinstinctief gedrag. Wat kun jij toch mooi bewust "erbij blijven" en daardoor goede keuzes maken die passen bij jouw kind.

    groet, Chef.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Je kan ook troosten met woorden, aanraken hoeft niet per se. Maar ik oordeel niet natuurlijk, ik zeg wat er in mij opkomt.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik kan alleen proberen met woorden te troosten, heb je helemaal gelijk in. Maar mijn kinderen willen niets horen, ze willen helemaal alleen zijn. Dank je voor je reactie.

      Verwijderen
  6. Wat naar dat ze zichzelf pijn doet, en dat je haar daar niet bij kan helpen.
    Maar dit mooie moment is des te bijzonderder voor jou.
    Je hebt het heel mooi beschreven, ook het verschil tussen je kinderen.
    Wel fijn dat je met de jongsten wel kan knuffelen.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik word er stil van....
    Ik kan niet liegen en zeggen dat ik weet hoe dat moet voelen, maar als ik je stukje lees, dan proef ik bijna de machteloosheid, de onmacht en de frustratie.
    misschien, en dat zal ik nooit zeker weten, is het te vergelijken met de onmacht die ik voel als mensen aan me vragen wat ik nu nodig heb en ik weet het weer eens niet, kan het niet onder woorden brengen, durf niet te vragen en vooral niet toe te laten. heel graag willen, maar niet kunnen/mogen.

    en misschien slaat dit wel nergens op...
    Een knuffel voor jou, al maakt die het niet goed....

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik hoop dat mijn kinderen weten dat ze alles kunnen en mogen zeggen, dat ze weten dat ik ze niet veroordeel.
      Elk knuffel is welkom...

      Verwijderen
    2. ik hoop het ook en ik denk ook van wel.
      (maar tussen het weten en het doen he.... twee verschillende continenten ;) )

      Verwijderen
    3. Die continenten zijn niet erg, maar die enorme oceaan die ertussen zit.

      Verwijderen